1999. LenaLena. De ontwerpster waarmee ik toen werkte vertrok en tipte me Marina Yee. Marina? Zou dat kunnen? Vraag het haar, ik weet dat ze zonder werk zit. Ik vroeg het haar en tot mijn verwondering had ze interesse. Eerst kwam ze kijken naar een modepresentatie van Lena Lena in de straten van Antwerpen. Ze reageerde positief. Ze kon zich vinden in de collectie en wat ik altijd voor ogen had: kleren voor volle vrouwen, kleren die sensualteit uitstralen, kleren voor sterke vrouwen. En ik kon me helemaal vinden in wat Marina Yee uitstraalde: kracht, nonchalance, patina, vrouwelijkheid, en een immer aanwezige, ondefinieerbare sexiness. Lena Lena is zinvol en interessant, maar mist wat peper, vond ze. En voor die peper zou zij zorgen. Zij en ik hebben iets volkomen unieks gedaan: designerkleren voor grotere maten op de markt gebracht. Beiden kozen we stoffen en kleuren, ik deed voorstellen voor modellen en zij tekende ze. En o, wat kon ze tekenen! Onweerstaanbaar mooi waren haar creaties. Ik had het zo moeilijk om keuzes te maken. Een modeliste maakte de patronen, ik deed de doorpas en samen corrigeerden we. Fotoshoots deden we samen. Ik koos fotograaf, make-up artiest en locatie, zij stylede. Zo vormden we het beeld van de Lena Lena-vrouw. Als ik aan onze samenwerking denk voel ik me nog altijd erg trots. Bijna twee jaar creëerden we dicht bij elkaar. Er was een grote wederzijdse waardering. Ze kon heel lief zijn, Marina. Maar soms veranderde de zachte poes in een harde tijger. Haar klauwen deden pijn. Ze had de reputatie overal ruzie te krijgen. We hebben het er vaak over gehad. Wij zouden die ruzie niét krijgen, hoewel we erg tegenstrijdige temperamenten waren.. En toch. Op een dag klauwde ze te hard. Ik heb in mijn Lena Lena-periode met verschillende ontwerpsters samengewerkt. Ze waren zeker goed, maar Marina torende hoog boven hen uit. Ze had naar mijn gevoel àlles: kennis van materialen, kleurgevoel, tekentalent, voeling met mode, een sterke intuïtie, durf, en dat beetje stoutigheid gecombineerd met “das ewig Weibliche”. En wat me altijd opgevallen is: wanneer ze een model tekende wist ze al hoe het patroon moest gemaakt worden. Dat had ik bij haar voorgangers niet gezien. Ik heb de passage Marina Yee bij Lena Lena altijd vergeleken met een koets. Lena Lena was de koets, ik zat op de bok en Marina was het paard. Ik heb de vurigheid van dat paard niet kunnen intomen. Maar wat een prachtig paard was het! MC 04 11 25