Verliefd

Verliefd op een restaurant. Het kan.
Een coup de foudre op een zaterdagavond.

Op vakantie in de woeste Cevennes, gingen we eten bij de buren. Om onze faciliteiten te vergemakkelijken (internet, vervoer naar het dorp) en om goed nabuurschap te onderhouden…
We stapten te voet over de rustige straat doorheen een lauwe geur van lindebloemen.
Aan de toegangspoort van onze buren stond een immense linde, statig in bloei.
De tuin van hun restaurant was nogal leeg met een aantrekkelijke ouderwetsigheid: hier en daar een rozenstruik met volle, vette, geurende rozen, hier en daar een dikke toef lavendel, afgewisseld met een reuzenmargriet of een grote lelie. Er was geen tuinarchitect aan te pas gekomen en het had een heel eigen stijl.
De trapjes op, de oude, beetje sombere maison de maître binnen. We moesten de middengang door, naar het achterterras. De muren binnen waren geel geverfd en droegen de kaders met daarin de diploma’s en adelbrieven van mijnheer en madame. Hij was kok, zij sommelier.

We zagen hem in ’t passeren door de openstaande keukendeur: een rustige man met een snor, beetje sloom van voorkomen, rode T-shirt en blauwe kuitlange trainingbroek.
Zij was een en al kwikzilver: klein, kort blond haar, brilletje, een opvallend wiebelende poep in een lichtroze broek en een stem als een schellebel. Ze verwelkomde ons op een schaduwrijke koer, gietijzeren stoeltjes met een zacht kussentje, kreuksatijnen tafelkleedjes en gele nepsatijnen servetjes, assorti aan de gele rozen op de pilaartjes rondom het terras.

De kaart: er was de menu van 40 (amuse, voorgerecht, vis of vlees, kaas, dessert) en de menu van 5O (amuse, voorgerecht, vis én vlees, kaas, dessert). Niets anders.
Dat we de menu van 40 namen lag vast. We kozen foie gras gevolgd door pavé van kalf. De wijn mocht ook niet te duur. Er waren een heleboel côte du Rhones voor 35 euro.
We lieten madame kiezen. “Le Crozès-Hermitage s’accorde bien avec le veau”. Goed dan.
De amuse was een rillettes van sardientjes. De wijn helemaal in orde: mooi zuur, mondvullend en voldoende geheimzinnig.

En toen kwam de hemel. Een homp warme ganzelever met dikke warme kersen. Het was zondermeer de lekkerste ganzelever van mijn hele leven: beetje krokant en zalig zacht smeltend.
Jammer dat ik hier niet met mijn geliefde zat, want dit was pure sensualiteit.
Toen kwam het kalf en dat viel tegen. Het vlees was te hard en ‘k hield niet van de smaak – ’t was misschien ’t verkeerde kalf voor mij. De groene asperges en boontjes erbij waren wél lekker. En bijzonder fijn gekruid.
De kaas: een half, eerlijk geitekaasje met een delicaat geutje olijfolie. Ook het brood was zalig.

Het was al helemaal donker geworden buiten en licht frisjes. Het terraslicht scheen ouderwets romantisch en aan weerszijden van ons zaten koppeltjes.
Toen kwam het dessert. Verveine-ijs met kersen en aardbeien voor mij, rozenijs met warme perzik en abrikoos voor mijn vriendin. Terug hemel op aarde….
Hij had rozen uit zijn tuin gebruikt, zei de chef, die ons in zijn dwaze broek begeleidde tot bij de grote linde. In het duister babbelden we nog even over zijn koken en over lindeblaadjes.
“Volgende week ga ik schapebout maken met heel veel linde” zei hij. En dat linde ook lekker was met warme abrikoos.
We namen afscheid en zochten in de complete donkerte ons huis en onze voordeur.
Ik dacht aan Sergio en aan Peter Goossens. En aan onze kok met zijn zinnelijke keuken.
De volgende morgen wist ik het zeker: ik was verliefd.